« ارزش گریه بر اهلبیت (ع) »
ارزش گریستن بر مصائب اهل بیت (ع)
یکی از افتخارات ایرانیان عرض ارادت خاص و کاملی است که در ایام سوگواری ائمه به ویژه امام حسین (ع) ابراز کرده ، با عشق و سوز و گداز به صورتهای گوناگون به سوگ مرگ می نشینند . شکی نیست که ارواح طیبه شهدا و ائمه و انبیا، نظاره گر این سوگواری بوده و قلب و دل آنها مسرور از عرض ادب به ساحت مقدس عزیز حضرت زهرا می شود. تردیدی نیست که فرشتگان با دیدی تحسین برانگیز نظاره گرند و افتخار به این امر می کنند.
شهید مطهری فرمود : « ایرانیان از قدیم الایام که اسلام را اختیار کردند، بیش از اقوام و ملل دیگر نسبت به خاندان نبوت علاقه و ارادت نشان دادند.»[1] وی در مورد پذیرش تشیع توسط ایرانیان می گوید : « حقیقت این است که علت تشیع ایرانیان یک چیزاست، ایرانی روح خود را با اسلام سازگار دید و گم گشته خویش را در اسلام یافت ...»[2]
نظرات ائمه در مورد گریستن و برخی سوگواریهای انبیاء
1ـ پیامبر فرمود: « کسانی که در مصیبت حسین (ع) بگریند، دست آنان را می گیرم و وارد بهشت می کنم . ای فاطمه! همه چشمان روز قیامت گریان است، مگر چشمی که بر حسین(ع) بگرید، او خندان و خوشحال از نعمتهای بهشت است.»[3] 2ـ امام صادق (ع) فرمود : « کسی که حسین (ع) را یاد کند و اشک بریزد ، ثواب او بهشت است.»[4]
3ـ تقرب اهل آسمان به خدا، با دوستی ائمه و بیزاری از دشمنان ایشان است و نیز با گریه های پیوسته بر مصائب اهل بیت ؛ ( بل یتقرب اهل السماء بحبکم و بالبرائة من اعدائکم و تواتر البکاء علی مصابکم ....)[5]
در جریان شهادت امام حسین (ع) اشکهای فراوان از سلسله جلیله انبیای عظام تا ائمه هدی و علمای اعلام و عرفا و مردم ریخته شد. از مرحوم علامه ی امینی ( صاحب الغدیر) سؤال شد: « چرا شما اینقدر برای امام حسین(ع) اشک می ریزید؟» وی پاسخ داد : « می ترسم جریان عاشورا هم مثل جریان غدیر به فراموشی سپرده شود . »
تضرع و سوگواری، مناسب مقام ائمه است، چون این شأنیت را دارند که نسبت به آنها خضوع و خشوع صورت گیرد . از طرفی مصائب وارده ابعادی گسترده دارد، که اگر برخی از آن مصائب به کسانی وارد می شد آن گروه را در معرض اضمحلال قرار می داد، اما ائمه با سعه ی صدر که الهام گرفته از عبودیت بود ، از کنار مصائب با بزرگواری و مناعت طبع گذشتند . پیامبر اسلام وقتی کنار جنازه ی مثله شده حمزه آمد ، فرمود : « به خدا قسم هرگز در مکانی نایستاده بودم که مرا بیشتر از این به غم آورد. اگر خدا مرا قدرت دهد و بر قریش دست یابم ، هفتاد نفر از ایشان را، به خاطر حمزه ، مثله خواهم کرد.»[6] جبرئیل نازل شد و این آیه را فرود آورد : « لئن عاقبتم فعاقبوا بمثل ما عوقبتم به ولئن صبرتم لهو خیّر للصابرین» ؛ اگر مجازات می کنید ، مجازات کنید ، به مثل آنچه کردند، و اگر صبر کنید برای صبر کنندگان بهتر است.
حضرت محمد (ص) فرمود : « صبر می کنم و انتقام نخواهم گرفت .»
1- خدمات متقابل ایران و اسلام ، شهید مطهری، ص 120 .
2- خدمات متقابل ایران و اسلام، شهید مطهری، ص 136.
3- زندگانی حبیب بن مظاهر اسدی، ص 74.
4- همان .
5- مقاتیح ، ص 979 .
6- در قصص قرآن ، ص 478 آمده است : جسد حمزه بعد از شهادت بر زمین بود، که هند همسر ابوسفیان شکم او را درید و جگر او را بیرون آورد و با دندان جوید ، ولی نتوانست فرو برد .
ارزش گریستن بر مصائب اهل بیت (ع)
یکی از افتخارات ایرانیان عرض ارادت خاص و کاملی است که در ایام سوگواری ائمه به ویژه امام حسین (ع) ابراز کرده ، با عشق و سوز و گداز به صورتهای گوناگون به سوگ مرگ می نشینند . شکی نیست که ارواح طیبه شهدا و ائمه و انبیا، نظاره گر این سوگواری بوده و قلب و دل آنها مسرور از عرض ادب به ساحت مقدس عزیز حضرت زهرا می شود. تردیدی نیست که فرشتگان با دیدی تحسین برانگیز نظاره گرند و افتخار به این امر می کنند.
شهید مطهری فرمود : « ایرانیان از قدیم الایام که اسلام را اختیار کردند، بیش از اقوام و ملل دیگر نسبت به خاندان نبوت علاقه و ارادت نشان دادند.»[1] وی در مورد پذیرش تشیع توسط ایرانیان می گوید : « حقیقت این است که علت تشیع ایرانیان یک چیزاست، ایرانی روح خود را با اسلام سازگار دید و گم گشته خویش را در اسلام یافت ...»[2]
نظرات ائمه در مورد گریستن و برخی سوگواریهای انبیاء
1ـ پیامبر فرمود: « کسانی که در مصیبت حسین (ع) بگریند، دست آنان را می گیرم و وارد بهشت می کنم . ای فاطمه! همه چشمان روز قیامت گریان است، مگر چشمی که بر حسین(ع) بگرید، او خندان و خوشحال از نعمتهای بهشت است.»[3] 2ـ امام صادق (ع) فرمود : « کسی که حسین (ع) را یاد کند و اشک بریزد ، ثواب او بهشت است.»[4]
3ـ تقرب اهل آسمان به خدا، با دوستی ائمه و بیزاری از دشمنان ایشان است و نیز با گریه های پیوسته بر مصائب اهل بیت ؛ ( بل یتقرب اهل السماء بحبکم و بالبرائة من اعدائکم و تواتر البکاء علی مصابکم ....)[5]
در جریان شهادت امام حسین (ع) اشکهای فراوان از سلسله جلیله انبیای عظام تا ائمه هدی و علمای اعلام و عرفا و مردم ریخته شد. از مرحوم علامه ی امینی ( صاحب الغدیر) سؤال شد: « چرا شما اینقدر برای امام حسین(ع) اشک می ریزید؟» وی پاسخ داد : « می ترسم جریان عاشورا هم مثل جریان غدیر به فراموشی سپرده شود . »
تضرع و سوگواری، مناسب مقام ائمه است، چون این شأنیت را دارند که نسبت به آنها خضوع و خشوع صورت گیرد . از طرفی مصائب وارده ابعادی گسترده دارد، که اگر برخی از آن مصائب به کسانی وارد می شد آن گروه را در معرض اضمحلال قرار می داد، اما ائمه با سعه ی صدر که الهام گرفته از عبودیت بود ، از کنار مصائب با بزرگواری و مناعت طبع گذشتند . پیامبر اسلام وقتی کنار جنازه ی مثله شده حمزه آمد ، فرمود : « به خدا قسم هرگز در مکانی نایستاده بودم که مرا بیشتر از این به غم آورد. اگر خدا مرا قدرت دهد و بر قریش دست یابم ، هفتاد نفر از ایشان را، به خاطر حمزه ، مثله خواهم کرد.»[6] جبرئیل نازل شد و این آیه را فرود آورد : « لئن عاقبتم فعاقبوا بمثل ما عوقبتم به ولئن صبرتم لهو خیّر للصابرین» ؛ اگر مجازات می کنید ، مجازات کنید ، به مثل آنچه کردند، و اگر صبر کنید برای صبر کنندگان بهتر است.
حضرت محمد (ص) فرمود : « صبر می کنم و انتقام نخواهم گرفت .»
1- خدمات متقابل ایران و اسلام ، شهید مطهری، ص 120 .
2- خدمات متقابل ایران و اسلام، شهید مطهری، ص 136.
3- زندگانی حبیب بن مظاهر اسدی، ص 74.
4- همان .
5- مقاتیح ، ص 979 .
6- در قصص قرآن ، ص 478 آمده است : جسد حمزه بعد از شهادت بر زمین بود، که هند همسر ابوسفیان شکم او را درید و جگر او را بیرون آورد و با دندان جوید ، ولی نتوانست فرو برد .
منوی اصلی
امور هیئات مذهبی
امور کانون های فرهنگی
امور انجمن های اسلامی
مناسبت های مذهبی