« احادیث عزاداری »
نفسهای تسبیح
امام صادق (ع) فرمود : نفس کسی به خاطر مظلومیت ما اندوهگین شود، تسبیح است و اندوهش برای ما، عبادت است و پوشاندن راز ما جهاد در راه خداست. سپس امام صادق (ع) افزود : این حدیث را باید با طلا نوشت .[1]
گریه و اندوه مطلوب
قال الصادق (ع) : کُلُ الجَزَعِ و البکاءِ مَکروهٌ سوی الحَزَع و البُکاءُ عَلی الحُسینِ (ع) .
امام صادق (ع) : هر نالیدن و گریه ای مکروه است، مگر ناله و گریه بر حسین (ع).[2]
کوثر و اشک
امام صادق (ع) فرمود : هیچ چشمی نیست که برای ما بگرید، مگر اینکه برخوردار از نعمت نگاه به « کوثر» می شود و از آن سیرابش می کنند.[3]
ثواب بی حساب
امام صادق فرمود : هر چیزی پاداش و مزدی دارد، مگر اشکی که برای ما ریخته شود ( که چیزی با آن برابری نیم کند و مزد بی اندازه دارد )[4]
چشمه های اشکبار
امام صادق (ع) فرمود : نزد هر کس که از ما ( و مظلومیت ما) یاد شود و چشمانش پر از اشک گردد، خداوند چهره اش را بر آتش دوزخ حرام می کند.[5]
ادب سوگواری
امام صادق (ع) فرمود :
چون ابراهیم ـ پسر رسول خدا ـ از دنیا رفت چشم پیامبر پر از اشک شد. سپس پیامبر فرمود : چشم، اشکبار می شود و دل غمگین می گردد، ولی چیزی نمی گوییم که خدارا به خشم آورد ، و ما در سوگ تو ـ ای ابراهیم ـ اندوهناکیم .[6]
اشک ، حجاب دوزخ
امام باقر (ع) پس از شنیدن سرودهای « کمیت» درباره ی اهل بیت، گریست و سپس فرمود : هیچ کس نیست که ما را یاد کند، یا نزد او از ما یاد شود و از چشمانش هر چند به اندازه ی بال پشه ای اشک آید، مگر آنکه خداوند برایش در بهشت، خانه ای بنا کند و آن اشک را حجاب میان او و آتش دوزخ قرار دهد. [7]
بهشت پاداش عزاداری
امام سجاد (ع) فرمود : هر مؤمنی که چشمانش برای کشته شدن حسین بن علی(ع) و همراهانش اشکبار شود و اشک بر صورتش جاری گردد، خداوند او را در غرفه های بهشتی جای می دهد. [8]
سوگواری در خانه ها
امام باقر(ع) نسبت به کسانی که در روز عاشورا نمی توانند به زیارت آن حضرت بروند، اینگونه دستور عزاداری دادند و فرمودند : بر حسین (ع) ندبه و عزاداری و گریه کند و به اهل خانه ی خود دستور دهد که بر او بگریند و در خانه اش با اطهار گریه و ناله بر حسین (ع) مراسم عزاداری برپا کند و یکدیگر را با گریه و تعزیت و تسلیت گویی در سوگ حسین (ع) در خانه هایشان ملاقات کنند. [9]
اشکهای ارزشمند
امام صادق (ع) به « مسمع» که از سوگواران و گریه کنندگان بر عزای حسینی بود، فرمود : خدای ، اشک تو را مورد رحمت قرار دهد. آگاه باش ، تو از آنانی که از دلسوختگان ما به شمار می آیند، و از آنانی که با شادی ما شاد می شوند و با اندوه ما غمگین می گردند. آگاه باش، تو هنگام مرگ، شاهد حضور پدرانم بر بالین خویش خواهی بود.[10]
دلهای سوخته
امام صادق (ع) بر سجاده ی خود نشسته و بر زائران و سوگواران اهل بیت، چنین دعا می کرد و می فرمود: خدایا .... آن دیدگان را که اشکهایش در راه ترحّم و عاطفه بر ما جاری شده و دلهایی را که به خاطر ما نالان گشته و سوخته و آن فریادها و ناله هایی را که در راه ما بوده است، مورد رحمت قرار بده[11] .
گریه بر مظلومیت شیعه
امام صادق (ع) فرمود : هر کس که چشمش در راه ما گریان شود، به خاطر خونی که از ما ریخته شده است، یا حقی که از ما گرفته اند، یا آبرویی که از ما یا یکی از شیعیان ما برده و هتک حرمت کرده اند، خدای متعال به همین سبب ، او را در بهشت جاودان ، برای ابد جای دهد.[12]
پیامبر و گریه بر شهید
امام صادق (ع) فرمود : وقتی خبر شهادت جعفربن ابی طالب و زید بن حارثه به پیامبر خدا رسید، از آن پس هرگاه وارد خانه می شد، بر آن دو شهید به شدت می گریست و می فرمود : آن دو شهید ، با من هم سخن و همدم و انیس بودند و هر دو رفتند !.....[13]
قال الامام الحسین (ع) :
مَنْ أَصابَتْهُ مصیبةٌ فَقالَ إذکَرَها « اِنا لله و انّا الیه راجعون» جَدَّدَ اللهُ لَهُ مِنْ أجْرِها مِثلَ ما کانَ لَهُ یَوْمَ أصابَتْهُ .
امام حسین (ع) فرمود :
هر کس مصیبتی یا مشکلی به او رسد، پس هرگاه که به یاد آن مصیبت می افتد بگوید : « ما از خداییم و ما به سوی او باز می گردیم » خداوند پاداش او را هر مقدار که تکرار کند به میزان پاداش همانند روزی که مصیبت دیده بود، عطا می فرماید[14].
وقتی که امام حسین (ع) از کنار پیکر خونین حضرت عباس به سوی خیمه ها باز می گشت حضرت سکینه پیش دوید و از عموی خود پرسید، امام اظهار داشت .
یا بنتاهُ اِنّ عمّک العباسَ قُتِلَ وَ بَلَعَتْ روُحُهُ الجنان
ای دخترم همانا عموی تو عباس به شهادت رسید و روحش به بهشت پر کشید.
سپس در حالیکه می گریست اشعاری را سرود که مضمون آنها چنین است :
حسین را در کربلا به گریستن واداشت . آنکس، برادرش و فرزند پدرش علی، ابوالفضل است که در خون خود غلطیده است . هر کس با او دوست باشد ترسی ندارد. [15]
1- امالی شیخ مفید ، ص 338.
2- بحارالانوار ، ج 45 ، ص 313 .
3- جامع احادیث شیعه ، ج 12 ، ص 554.
4- جامع احادیث شیعه ، ج 12، ص 548.
5- بحارالانوار، ج 44 ، ص 285.
6- بحارالانوار ، ج 22 ، ص 157 .
7- الغدیر، ج 2 ، ص 202
8- نیابیع الموده ، ص 429.
9- کامل الزیارات ، ص 175.
10- وسائل الشیعه ، ج 10، ص 397.
11- بحارالانوار ، ج 98، ص 8
12- امالی شیخ مفید ، ص 175.
13- من لا یحضره الفقیه ، ج 1 ، ص 177.
14- معجم الکبیر ، ج 3 ، ص 131.
15- ناسخ التواریخ ، ج 2 ، ص 347 ـ معالی السبطین ، ج 1 ، ص 448 ، اسرار الشهادة ، ص 337
نفسهای تسبیح
امام صادق (ع) فرمود : نفس کسی به خاطر مظلومیت ما اندوهگین شود، تسبیح است و اندوهش برای ما، عبادت است و پوشاندن راز ما جهاد در راه خداست. سپس امام صادق (ع) افزود : این حدیث را باید با طلا نوشت .[1]
گریه و اندوه مطلوب
قال الصادق (ع) : کُلُ الجَزَعِ و البکاءِ مَکروهٌ سوی الحَزَع و البُکاءُ عَلی الحُسینِ (ع) .
امام صادق (ع) : هر نالیدن و گریه ای مکروه است، مگر ناله و گریه بر حسین (ع).[2]
کوثر و اشک
امام صادق (ع) فرمود : هیچ چشمی نیست که برای ما بگرید، مگر اینکه برخوردار از نعمت نگاه به « کوثر» می شود و از آن سیرابش می کنند.[3]
ثواب بی حساب
امام صادق فرمود : هر چیزی پاداش و مزدی دارد، مگر اشکی که برای ما ریخته شود ( که چیزی با آن برابری نیم کند و مزد بی اندازه دارد )[4]
چشمه های اشکبار
امام صادق (ع) فرمود : نزد هر کس که از ما ( و مظلومیت ما) یاد شود و چشمانش پر از اشک گردد، خداوند چهره اش را بر آتش دوزخ حرام می کند.[5]
ادب سوگواری
امام صادق (ع) فرمود :
چون ابراهیم ـ پسر رسول خدا ـ از دنیا رفت چشم پیامبر پر از اشک شد. سپس پیامبر فرمود : چشم، اشکبار می شود و دل غمگین می گردد، ولی چیزی نمی گوییم که خدارا به خشم آورد ، و ما در سوگ تو ـ ای ابراهیم ـ اندوهناکیم .[6]
اشک ، حجاب دوزخ
امام باقر (ع) پس از شنیدن سرودهای « کمیت» درباره ی اهل بیت، گریست و سپس فرمود : هیچ کس نیست که ما را یاد کند، یا نزد او از ما یاد شود و از چشمانش هر چند به اندازه ی بال پشه ای اشک آید، مگر آنکه خداوند برایش در بهشت، خانه ای بنا کند و آن اشک را حجاب میان او و آتش دوزخ قرار دهد. [7]
بهشت پاداش عزاداری
امام سجاد (ع) فرمود : هر مؤمنی که چشمانش برای کشته شدن حسین بن علی(ع) و همراهانش اشکبار شود و اشک بر صورتش جاری گردد، خداوند او را در غرفه های بهشتی جای می دهد. [8]
سوگواری در خانه ها
امام باقر(ع) نسبت به کسانی که در روز عاشورا نمی توانند به زیارت آن حضرت بروند، اینگونه دستور عزاداری دادند و فرمودند : بر حسین (ع) ندبه و عزاداری و گریه کند و به اهل خانه ی خود دستور دهد که بر او بگریند و در خانه اش با اطهار گریه و ناله بر حسین (ع) مراسم عزاداری برپا کند و یکدیگر را با گریه و تعزیت و تسلیت گویی در سوگ حسین (ع) در خانه هایشان ملاقات کنند. [9]
اشکهای ارزشمند
امام صادق (ع) به « مسمع» که از سوگواران و گریه کنندگان بر عزای حسینی بود، فرمود : خدای ، اشک تو را مورد رحمت قرار دهد. آگاه باش ، تو از آنانی که از دلسوختگان ما به شمار می آیند، و از آنانی که با شادی ما شاد می شوند و با اندوه ما غمگین می گردند. آگاه باش، تو هنگام مرگ، شاهد حضور پدرانم بر بالین خویش خواهی بود.[10]
دلهای سوخته
امام صادق (ع) بر سجاده ی خود نشسته و بر زائران و سوگواران اهل بیت، چنین دعا می کرد و می فرمود: خدایا .... آن دیدگان را که اشکهایش در راه ترحّم و عاطفه بر ما جاری شده و دلهایی را که به خاطر ما نالان گشته و سوخته و آن فریادها و ناله هایی را که در راه ما بوده است، مورد رحمت قرار بده[11] .
گریه بر مظلومیت شیعه
امام صادق (ع) فرمود : هر کس که چشمش در راه ما گریان شود، به خاطر خونی که از ما ریخته شده است، یا حقی که از ما گرفته اند، یا آبرویی که از ما یا یکی از شیعیان ما برده و هتک حرمت کرده اند، خدای متعال به همین سبب ، او را در بهشت جاودان ، برای ابد جای دهد.[12]
پیامبر و گریه بر شهید
امام صادق (ع) فرمود : وقتی خبر شهادت جعفربن ابی طالب و زید بن حارثه به پیامبر خدا رسید، از آن پس هرگاه وارد خانه می شد، بر آن دو شهید به شدت می گریست و می فرمود : آن دو شهید ، با من هم سخن و همدم و انیس بودند و هر دو رفتند !.....[13]
قال الامام الحسین (ع) :
مَنْ أَصابَتْهُ مصیبةٌ فَقالَ إذکَرَها « اِنا لله و انّا الیه راجعون» جَدَّدَ اللهُ لَهُ مِنْ أجْرِها مِثلَ ما کانَ لَهُ یَوْمَ أصابَتْهُ .
امام حسین (ع) فرمود :
هر کس مصیبتی یا مشکلی به او رسد، پس هرگاه که به یاد آن مصیبت می افتد بگوید : « ما از خداییم و ما به سوی او باز می گردیم » خداوند پاداش او را هر مقدار که تکرار کند به میزان پاداش همانند روزی که مصیبت دیده بود، عطا می فرماید[14].
وقتی که امام حسین (ع) از کنار پیکر خونین حضرت عباس به سوی خیمه ها باز می گشت حضرت سکینه پیش دوید و از عموی خود پرسید، امام اظهار داشت .
یا بنتاهُ اِنّ عمّک العباسَ قُتِلَ وَ بَلَعَتْ روُحُهُ الجنان
ای دخترم همانا عموی تو عباس به شهادت رسید و روحش به بهشت پر کشید.
سپس در حالیکه می گریست اشعاری را سرود که مضمون آنها چنین است :
حسین را در کربلا به گریستن واداشت . آنکس، برادرش و فرزند پدرش علی، ابوالفضل است که در خون خود غلطیده است . هر کس با او دوست باشد ترسی ندارد. [15]
1- امالی شیخ مفید ، ص 338.
2- بحارالانوار ، ج 45 ، ص 313 .
3- جامع احادیث شیعه ، ج 12 ، ص 554.
4- جامع احادیث شیعه ، ج 12، ص 548.
5- بحارالانوار، ج 44 ، ص 285.
6- بحارالانوار ، ج 22 ، ص 157 .
7- الغدیر، ج 2 ، ص 202
8- نیابیع الموده ، ص 429.
9- کامل الزیارات ، ص 175.
10- وسائل الشیعه ، ج 10، ص 397.
11- بحارالانوار ، ج 98، ص 8
12- امالی شیخ مفید ، ص 175.
13- من لا یحضره الفقیه ، ج 1 ، ص 177.
14- معجم الکبیر ، ج 3 ، ص 131.
15- ناسخ التواریخ ، ج 2 ، ص 347 ـ معالی السبطین ، ج 1 ، ص 448 ، اسرار الشهادة ، ص 337
منوی اصلی
امور هیئات مذهبی
امور کانون های فرهنگی
امور انجمن های اسلامی
مناسبت های مذهبی